Süpermarket dondurucularından uydulara

Avrupa şu anda benzeri görülmemiş bir siber saldırı dalgasıyla karşı karşıya. En az 11 Avrupa ülkesindeki süpermarketlerin soğutma sistemlerini tehlikeye atan bu saldırılar , görünüşte sıradan gıda tedarik altyapısındaki kritik zayıflıkları ortaya çıkardı. Hackerlar uzaktan sıcaklıkları 50 dereceye kadar yükselterek perakendecileri tonlarca bozulmuş gıdayı atmaya zorladı.

Fransız kan bankaları bile hedef alındı , ancak yetkililer görünüşe göre stoklarını korumayı başardı. Olaylar, 11 Ekim'de yaklaşık 700 Fransız süpermarketini etkileyen saldırının ardından yaşandı. Suçlular, internete bağlı soğutma kontrol cihazlarındaki güvenlik açıklarından yararlandı.

Araştırmacılar daha önce Danfoss ve Copeland soğutma platformlarında güvenlik açıkları tespit etmişti. Danfoss, etkilenen sistemlerin "eski yazılım" kullandığını doğrulayarak , ihmal edilen güvenliğin temel hizmetleri nasıl tehdit edebileceğini gösterdi.

Gıda tedarikinin ötesinde, 29 Temmuz'da gerçekleşen bir siber saldırı , kıtadaki sekiz CEVA Logistics deposunu etkileyerek perakende sevkiyatlarında gecikmelere neden oldu. Dahası, Eylül 2025'te Collins Aerospace yazılımına yapılan bir saldırı, Heathrow, Brüksel ve Berlin havaalanlarını aksattı .

Olayların sorumluluğu hala tartışmalı. Rusya, Moskova'nın reddettiği kanıtlanmamış suçlamalarla karşı karşıya kalırken , Fransa da 9 Kasım'da İran Devrim Muhafızlarını Ekim ayındaki soğutma saldırılarını organize etmekle suçladı .

Suçlamaları bir kenara bırakırsak, Kasım ayındaki ihlaller tek bir faile atfedilmedi ve aralarındaki bağlantılar belirsiz. Avrupa Birliği Siber Güvenlik Ajansı (ENISA) Eylül ayında, birbirine bağlı sistemlerin ve tedarikçi bağımlılıklarının güvenlik açıklarını daha da kötüleştirdiği konusunda zaten uyarıda bulunmuştu.

ENISA'nın 2026 tehdit değerlendirmesi, 2025 yılında kaydedilen olayların %51'ini "hizmet reddi" ( DoS ) saldırılarının oluşturduğunu ortaya koydu; ancak bunlar çoğunlukla düşük etkili aksaklıklardı. Buna karşılık, fidye yazılımı en önemli kısa vadeli tehdit olmaya devam etti.

Avrupa'nın siber riskleri, rahatsız edici saldırılardan temel hizmetlerin ciddi şekilde engellenmesine kadar uzanmaktadır. Bu olaylar daha geniş bir sorunu ortaya koymaktadır: bloğun dijital altyapısı giderek daha fazla birbirine bağlıdır, ancak dayanıklılığı teknolojik gelişmişliğine aynı oranda ayak uyduramamıştır.

Bu bağlamda, Avrupa'nın dijital egemenlik paradoksu bir kez daha gündeme geliyor. Blok daha fazla teknolojik özerklik ararken, aynı zamanda yarı iletkenler, yapay zeka, kritik mineraller ve güvenli tedarik zincirlerini kapsayan ABD öncülüğündeki bir girişim olan Pax Silica aracılığıyla Washington ile işbirliğini derinleştiriyor.

Avrupa Komisyonu, Haziran ayında bu girişimi imzalayarak , güvenilir ortaklarla iş birliğini teknolojik egemenliği güçlendirmenin bir yolu olarak sundu. Ancak daha önce de belirttiğim gibi , bu düzenleme Avrupa'nın Amerikan bulut altyapısına, gelişmiş çiplerine ve özel dijital platformlarına olan bağımlılığını pekiştirme riskini taşıyor.

Başkan Donald Trump'ın teknoloji stratejisi ise Amerikan sanayi çıkarlarına öncelik veriyor. Washington ile işbirliği bazı gerçek avantajlar sunsa da, yabancı tedarikçilere bağımlılık siyasi kırılganlıklar yaratabilir ve Avrupa bloğunun bağımsız hareket etme kabiliyetini zorlaştırabilir.

Açıkça belirtmek gerekirse, saldırılar ne Amerikan teknolojisine bağımlılığın bir sonucu ne de Pax Silica ile bağlantılıydı. Aksine, bu saldırılar dijital egemenliğin bir başka boyutu olarak operasyonel dayanıklılığı vurgulamaktadır.

Teknolojik tedarik zincirleri üzerindeki kontrol, temel altyapı nispeten basit siber saldırılara karşı savunmasız kaldığı sürece pek bir anlam ifade etmez. Teknolojik egemenlik ve siber güvenlik, birbiriyle ilişkili ancak farklı zorluklardır; temel güvenlik önlemleri ihmal edildiğinde Avrupa'da üretilen sistemler bile savunmasız kalabilir.

Buradaki etkiler daha da geniş kapsamlıdır: Table.Briefings'in yakın tarihli bir araştırması, yeterince dile getirilmeyen bir zayıflığı veya "kör noktayı" ortaya çıkardı; birçok uydu aslında siber saldırıları tespit etmek için yeterli sistemlerden yoksundur ve bu da Avrupa uzay altyapısını savunmasız bırakmaktadır. Dijital güvensizlik artık süpermarket dondurucularından yörünge altyapısına kadar uzanmaktadır.

Bu arada, dünyanın en büyük kripto para borsası Binance'e karşı 29 Ekim'de düzenlenen siber saldırıda yaklaşık 6,3 milyar dolarlık varlığın ele geçirildiği ve bunun da muhtemelen şimdiye kadarki en büyük kripto hırsızlığı olduğu bildiriliyor.

Bu olayda FBI, hırsızlığı TraderTraitor olarak bilinen Kuzey Koreli bilgisayar korsanlarına atfetti . Buna karşılık, Avrupa soğutma sistemlerine yönelik daha geniş çaplı saldırıların sorumluluğu hâlâ çözüme kavuşmadı. Bu durum, siber saldırıların sorumluluğunun belirlenmesinin hem karmaşıklığını hem de jeopolitik hassasiyetini göstermektedir.

Binance veri ihlali, her ne kadar doğrudan bağlantılı olmasa da, finansal altyapıdaki güvenlik açıklarını ortaya çıkardı. Stablecoin ihraççıları milyarlarca doları dondurdu ve görünüşte merkeziyetsiz finans içinde bile süregelen merkeziyetçi kontrolü gözler önüne serdi. Bu da siber güvenliğin bugün enerji güvenliği ve deniz ticaret yolları kadar stratejik önem taşıdığı anlamına geliyor.

Hürmüz Boğazı'ndaki aksaklıklar küresel enerji arzını tehdit edebileceği gibi, yeni dijital "denizde" ödeme ağlarına, lojistik sistemlerine ve endüstriyel kontrolörlere yönelik siber saldırılar da sınır ötesi ekonomik faaliyetleri sekteye uğratabilir. Dijital altyapı, kendi başına stratejik bir alan haline gelmiştir.

Yine de, sonuçlar kıtanın çok ötesine uzanıyor: Batı egemenliğindeki finansal sistemlere alternatif arayan yükselen güçler için, etkili siber güvenlik olmadan teknolojik çeşitlendirme, mevcut bu tür güvenlik açıklarını yeniden üretmekten başka bir işe yaramayabilir.

Brezilya, Hindistan ve diğer BRICS üyesi ülkeler bu nedenle ortak bir zorlukla karşı karşıyadır: bağımsız teknolojik yetenekler geliştirirken altyapılarının güvenli, birlikte çalışabilir ve dayanıklı kalmasını sağlamak.

Mesele şu ki, giderek çok merkezli bir dünyada, yarı iletkenler, bulut hizmetleri, uydu ağları ve dijital ödeme sistemleri üzerindeki kontrol, geleneksel jeopolitik güçten ayrılamaz hale geliyor.

Sonuç olarak, teknolojik egemenliğin testi, devletlerin dijital altyapıları saldırıya uğradığında, onu kimin ürettiği veya işlettiği fark etmeksizin, temel hizmetleri sürdürebilme yeteneğidir. Operasyonel dayanıklılık olmadan, teknolojik egemenlik boş bir kavram olarak kalma riski taşır.