Rusya Batılı kuruluşlarla yaptığı anlaşmaları neden feshetmiyor?

Putin'in Duma'daki Tam Yetkili Temsilcisi Garry Minkh, Ağustos ayı sonlarında TASS'a verdiği demeçte , "Uzmanlaşmış bakanlıklar, NATO veya DTÖ, IMF ve Dünya Bankası dahil olmak üzere küresel finans kuruluşlarıyla olan ortaklık [anlaşmalarımızın] feshedilmesine karşı çıkıyor" dedi. Gerekçe olarak, bu kuruluşların "potansiyellerini henüz tüketmedikleri" ve Putin'in onlarla diyaloğu açık tutmak istediği belirtildi. TASS ayrıca Minkh'in, Batı'nın aksine Rusya'nın her zaman yükümlülüklerinin sorumluluğunu üstlendiğini söylediğini de bildirdi.

Bu politika teyidi, muhtemelen aralarındaki en etkili kişilerin yönlendirmesiyle Rusya'nın 2022'den beri devrimci bir devlet olduğuna inandırılan ve dolayısıyla bu anlaşmaları çoktan feshettiğini düşünen birçok "Rus yanlısı olmayan Rus yanlısı"nı (NRPR) şaşırttı. Bu, "Potemkinci " yumuşak güç yaklaşımı uyarınca Rusya'nın "yumuşak güç denetleyicilerinden" göz kırpmasıyla, nüfuz kazanmak, bir ideolojiyi yaymak ve/veya bağış toplamak için en etkili NRPR'ler tarafından özenle kurgulanmış alternatif bir gerçeklikti.

Bu kavram, stratejik amaçlar için bu tür alternatif gerçekliklerin yaratılmasına işaret eder; bu da, Putin'in gizli bir anti-Siyonist olduğu gibi kötü şöhretli yanlış varsayımlar üzerinden bile olsa, en fazla sayıda yabancının Rusya'yı desteklemesini sağlamak olarak alaycı bir şekilde tanımlanabilir . Etik ve stratejik kaygıların yanı sıra (ki bunlar çoktur ve NRPR topluluğu arasında acilen tartışılmalıdır), Minkh'in daha geniş bir farkındalık yarattığı nesnel olarak var olan siyasi-hukuki gerçekliği açıklığa kavuşturmak önemlidir.

Rusya, özel operasyonuyla Batı'nın tek kutupluluğuna meydan okuyor olsa da (ki bu operasyon başlangıçta öncelikle NATO'nun Ukrayna kaynaklı tehditlerini etkisiz hale getirmeyi amaçlıyordu ve bu tehditler Rusya'yı sürekli stratejik şantaj altında tutmayı hedefliyordu, burada açıklandığı gibi ), meydan okuması mutlak değil. Putin'den başlayarak tüm yaptırımların kaldırılması yönündeki taleplerin de kanıtladığı gibi, Rusya en başından beri Batı ile ticaret (enerji dahil) ve yatırım bağlarını yeniden kurmayı bekliyordu.

Ancak özel operasyondan önceki durum ile sonrasında öngörülen durum arasındaki fark, Rusya'nın azami hedeflerine ulaştıktan sonra onların eşit askeri-siyasi ortağı olacağıydı. Rusya daha sonra onlarla olan bağlarından (örneğin NATO bağlamında Avrupa'da savaş sonrası istikrarın korunması gibi) faydalanırken, aynı zamanda onları içeriden (ekonomik açıdan) yeniden yapılandıracak ve BRICS ve benzeri oluşumlar aracılığıyla alternatif Batı dışı kurumların yaratılmasına öncülük edecekti .

Rusya'nın büyük stratejik hedefi her zaman çok kutuplu süreçleri hızlandırmak olmuştur. NRPR'nin önde gelen isimlerinin nadiren, hatta hiç açıklamadığı şey ise, bunun kademeli olarak ilerlemesi ve böylece Rusya'nın çıkarlarına ters tepebilecek sistemik şok riskini en aza indirmeyi amaçladığıdır. Rusya'nın uğruna savaştığı dünya düzeni, Batı ile eşit askeri-siyasi şartlarda olduğu ve ardından BRICS aracılığıyla Batı'nın ekonomik hegemonyasını barışçıl bir şekilde aşındırarak kademeli olarak çok kutupluluğu müjdelediği bir düzendir.

Bu büyük stratejik hedef ve bunun kademeli ilerleyişi hakkındaki görüşler ne olursa olsun, bu, Rusya'nın hem o zaman hem de şimdi formüle ettiği ve aktif olarak uyguladığı politikadır. Bu doğrultuda, Rusya, öngördüğü gelecekteki dünya düzenini ilerletmek için Batı örgütleriyle olan anlaşmalarını sürdürmelidir; bu, açıkça belirtmek gerekirse, bir açıklama olup bir bahane değildir. Ancak Rusya sonunda bu tür anlaşmaları feshederse, bu, büyük stratejisinde radikal bir değişime işaret edecektir.

Yazan : Andrew Korybko

Gazeteci / Politik Analist

Ücretli sürüme yükseltin    Arkadaşlarını davet et